Rasbeschrijving

Start Hunya Chibharo wandelingen rainbowbridge links Waddeneilanden vakanties Rasbeschrijving vriendjes Gastenboek hondengedichten Samen

  Rhodesian Ridgeback   

Algemeen voorkomen:

De Rhodesian Ridgeback moet een harmonische, sterke, gespierde, behendige en actieve hond
voorstellen, die een symmetrisch silhouet toont en in staat is tot een groot uithoudingsvermogen
met een behoorlijke snelheid.
De nadruk ligt op behendigheid, elegantie en gezondheid, zonder te neigen naar massiviteit.
De bijzonderheid van het ras is de ridge op de rug, welke gevormd wordt door haar dat in
tegengestelde richting van de rest van de vacht groeit.

De Ridge is het karakteristieke kenmerk van het ras. De ridge moet duidelijk zijn omlijnd,
symmetrisch van vorm en naar de heupen smaller toelopen. Hij moet dadelijk achter de
schouders beginnen en doorlopen tot de heupbeenderen. De ridge moet slechts twee kronen
bevatten die gelijk zijn en tegenover elkaar liggen. De onderste randen van de kronen mogen
niet verder reiken dan tot een derde van de ridge.
Een goede gemiddelde breedte van de ridge is 5 cm.
 

gedrag en temperament

Waardig, intelligent, afstandelijk tegenover vreemden, zonder echter agressiviteit of
verlegenheid te tonen.

Hoofd:

Schedel
Het hoofd is tamelijk lang (breedte van het hoofd tussen de oren, afstand van
achterhoofdsknobbel tot de stop, en van de stop tot de neuspunt moeten gelijk zijn),
vlak en breed tussen de oren; het hoofd moet in rust vrij zijn van rimpels.
Stop
De stop moet vrij duidelijk zijn aangeduid en niet in een rechte lijn lopen van de neus naar de achterhoofdsknobbel.

Aangezicht:

Neus
Behoort zwart of bruin te zijn. Een zwarte neus hoort samen te gaan met donkere ogen,
een bruine neus met amberkleurige ogen.
Voorsnuit
Behoort lang, diep en krachtig te zijn.
Lippen
Moeten welgevormd zijn en goed om de kaken sluiten.
Mond
Sterke kaken met een perfect en compleet schaargebit, d.w.z. dat de boventanden zonder
tussenruimte voor de ondertanden staan en recht in de kaken staan. De tanden moeten goed
ontwikkeld zijn, speciaal de hoektanden.
Wangen
Wangen moeten droog zijn.
Ogen
Moeten matig uit elkaar staan, rond, helder en glanzend met een intelligente uitdrukking;
de kleur moet overeenstemmen met de kleur van de vacht.
Oren
Behoren tamelijk hoog te zijn aangezet, middelmatig groot, vrij breed bij de basis en geleidelijk
smaller uitlopend in een ronde punt. Ze moeten dicht tegen het hoofd gedragen worden.
Hals
Tamelijk lang, krachtig en vrij van keelhuid.

 

Lichaam

Rug
Krachtig
Lendenen
Sterk, gespierd en licht gewelfd.
Borst
Moet niet te breed zijn, maar zeer diep en ruim; de borstkas moet tot de elleboog reiken.
Voorborst
Moet van opzij gezien zichtbaar zijn.
Ribben
Matig gewelfd, maar nooit rond als een hoepel.
Staart
Moet sterk zijn bij de aanzet en geleidelijk naar de punt toelopend; vrij van grofheid.
Middelmatig lang. Hij moet noch te hoog, noch te laag zijn aangezet en behoort met een
lichte bocht naar boven, maar nooit gekruld gedragen te worden.

Ledematen

Voorhand
De voorbenen moeten volmaakt recht zijn, sterk en voorzien van goed botwerk, met de
ellebogen dicht tegen het lichaam. Van opzij gezien moeten de voorbenen breder zijn
dan van voren gezien. Middenvoet moet sterk zijn, licht gebogen.
Schouders
Moeten hellen, droog zijn en gespierd en wijzen op snelheid.
Voeten
Moeten compact zijn en rond met goed opgebogen tenen en sterkte, elastische voetzolen,
die beschermd worden door haar tussen de tenen en voetzolen.
Achterhand
In de achterbenen moeten de spieren droog zijn, goed waarneembaar; een goede kniehoeking
en sterke lage hakken tonen.
Gangwerk/beweging
Recht naar voren, vrij en actief.

Vacht

Haar
Moet kort en dicht zijn, glad en glanzend van aanzien, maar nooit wollig of zijdeachtig.
Kleur
Licht tot rood tarwekleurig. Iets wit aan de borst en tenen is toegestaan, maar overmatig wit
op de borst, buik en boven de voeten is ongewenst. Een donkere voorsnuit en oren is
toegestaan. uitbundige zwarte haren in de vacht zijn hoogst ongewenst.
Maat
De gewenste hoogten zijn: reuen 63 cm tot 69 cm, teven 61 cm tot 66 cm.

Fouten

Elke afwijking van de voorgaande punten moet als fout worden beschouwd en de
beoordeling van de ernst van de fout moet in verhouding staan tot de mate waarin
de fout zich voordoet.

Opmerking

De reuen moeten twee normaal ontwikkelde, volledig in het scrotum ingedaalde testikels hebben.
 

Bron: Toepels Hondenencyclopedie

 

En dan nog even dit; voor u besluit een hond aan te schaffen lees dan nog even onderstaand verhaal.

Hoe kon je!!

Toen ik een pupje was, entertainde ik jou met mijn bokkensprongen en maakte je aan het lachen.

Je noemde me 'je kind' en ondanks sommige kapot gekauwde schoenen en een aantal kapot gemaakte dekens werd ik je beste vriend. Als ik 'stout' was hief jij je vinger op en vroeg me "Hoe kun je?", maar dan kreeg je medelijden met me en rolde je me om en gaf me buikkriebels.

Het kapot maken van dingen in huis duurde een beetje langer dan verwacht, omdat jij het enorm druk had. Maar daar werkten we samen aan.

Ik herinner mij de nachten van lekker tegen elkaar aan liggen in bed, waarbij ik luisterde naar dingen die je me toevertrouwde en je geheime dromen, het leven was perfect op dat moment.

Samen maakten we lange wandelingen, renden in het park, maakten autoritten en stopten voor ijsjes (ik kreeg enkel het hoorntje omdat ijs slecht is voor honden, zei je) ik deed lange dutjes in de zon in afwachting van jouw thuiskomst aan het eind van de dag.

Geleidelijk aan begon je steeds meer tijd te spenderen aan je werk en je carrière, ook ging je op zoek naar een maatje uit de mensenwereld.

Ik wachtte geduldig op jou, ik hielp je met je soms gebroken hart en teleurstellingen, ik ging nooit tegen je tekeer als je een slechte beslissing had genomen en overrompelde je altijd met mijn vrolijkheid als je thuis kwam, ook toen je verliefd was.

Ze is nu je vrouw en geen 'honden-persoon', maar ondanks dat verwelkomde ik haar in ons huis, ik probeerde haar affectie te tonen en gehoorzaamde haar..

Ik was gelukkig omdat jij ook gelukkig was.

Toen de mensenbaby's kwamen deelde ik jouw opwinding.

Ik was gefascineerd door hun roze kleur, hun bijzondere geur en ik wilde ook moeder van hun zijn. Maar zij en jij raakten ongerust, waren bang dan ik hen pijn zou doen en ik spendeerde zodoende de meeste van mijn tijd opgesloten in een andere kamer of in een hondenmand.

Ik wilde zo graag van hun houden, maar ik werd een 'gevangene van de liefde'.

Toen ze groter werden, werd ik hun vriend.

Ze trokken aan mijn vacht, duwden zichzelf omhoog aan mijn wiebelende benen, staken hun vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven me kusjes op mijn neus.

Ik hield van alles dat met de kinderen te maken had en van hun aanrakingen, omdat jouw aanrakingen vrijwel niet meer voor kwamen. De kinderen zou ik verdedigen met mijn leven als dat nodig zou zijn.

Ik sloop vaak stiekem naar hun bed en luisterde naar hun angsten, onzekerheden en geheime dromen, samen wachtend op het geluid van jouw auto die de oprit op zou rijden.

Er was ooit een tijd dat andere mensen je vroegen of je een hond had en dat je op dat moment mijn foto nam uit je beurs en hen verhalen vertelde over mij.

De afgelopen jaren antwoordde je slechts met "ja" en veranderde je van onderwerp.

Van 'jouw hond' veranderde ik een 'zomaar een hond', en je vond iedere kostenpost ten aanzien van mij teveel.

Nu heb je een nieuwe carrière kans gekregen in een andere stad, en jij en hun zullen gaan verhuizen naar een appartement waar ze geen huisdieren toestaan.

Je nam de juiste beslissing voor je 'familie', ......maar er was een tijd dat ik jouw enige familie was.

Ik was opgewonden omdat we een autorit maakten totdat we aankwamen bij het asiel.

Ik rook de geur van honden en katten, ... van angst, .... verloren hoop. Je vulde het papier in en zei: 'Ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar zullen vinden'.

Ze gaven je een pijnlijke blik. Ze begrepen de realiteit van een hond op middelbare leeftijd, ondanks dat ik er eentje was met een stamboom. Je moest de vingers van je zoontje van mijn halsband aftrekken toen hij schreeuwde: 'Nee papa! Alsjeblieft laat hun mijn hond niet afpakken!". Ik maakte me zorgen om hem en om de les die jij hem net gegeven had over vriendschap en loyaliteit, over liefde en verantwoordelijkheid en over respect voor alles wat leeft.

Je gaf me een vaarwel klopje op mijn hoofd en ontweek mijn ogen, je weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen.

Je had een deadline die je moest halen en nu had ik ook een deadline. Toen je weg was, zeiden twee aardige dames over je dat je vast al maanden eerder had geweten dat je zou verhuizen en dat je geen enkele poging had genomen om voor mij een goed tehuis te vinden.

Ze schudden beide met hun hoofd en vroegen "Hoe kon je..." In dit opvangcentrum geven ze je de aandacht die hun drukke schema toelaat. Ze geven ons eten, natuurlijk, maar ik verloor mijn eetlust enkele dagen geleden. In het begin rende ik steeds naar de voorkant van mijn hok als ik iemand hoorde lopen, ik hoopte dat jij het was, dat je van gedachte was veranderd en dat het allemaal maar een nare droom was...ik hoopte dat er misschien iemand was die om mij gaf... , iemand die me zou redden.

Toen ik me realiseerde dat ik de concurrentie met de vrolijke kleine puppies niet kon winnen werd ik verplaatst naar een hok ver in de hoek en daar wachtte ik.

Ik hoorde haar voetstappen aan het eind, ze kwam voor mij en nam me mee naar een aparte kamer.

Een heerlijk stille kamer.

Ze plaatste me op een tafel en aaide mijn oren en zei me dat ik me niet druk moest maken.

Mijn hart bonkte om wat er zou gebeuren, maar er was tegelijk een gevoel van verlossing.

De dagen van de gevangene van de liefde waren op.

Conform mijn natuur maakte ik mij meer druk om haar dan om mijzelf.

Ze droeg een zware last op haar schouders, dat wist ik, net zoals ik van jou iedere stemming kon aanvoelen.

Ze plaatste met gevoel een tourniquet om mijn voorpoot en ik zag een traan op haar wang.

Ik likte aan haar hand op dezelfde manier als ik dat deed om jou op je gemak te stellen, jaren geleden.

Ze duwde kundig een naald in mijn ader en ik voelde de koele vloeistof door mijn lichaam gaan.

Ik ging slaperig liggen en keek in haar vriendelijke ogen en ik murmelde. "Hoe kun je.." En omdat zij mijn hondentaal kon verstaan zei ze "het spijt me zo erg".

Ze knuffelde me en vertelde haastig dat het haar werk was om een betere plaats voor mij te bewerkstelligen, een plaats waar ik niet genegeerd zou worden, mishandeld of verlaten zou zijn. Of waar ik mezelf een plek zou moeten veroveren zoals op deze aarde. Met mijn laatste beetje energie probeerde ik het puntje van mijn staart te laten kwispelen om haar te vertellen dat mijn eerdere "Hoe kun je" niet bedoeld was voor haar.

Het was jij, mijn geliefde baas, waar ik aan dacht.

Ik zal aan je denken en voor eeuwig op je wachten.

Ik hoop dat ieder in jouw leven jou dezelfde loyaliteit zal tonen als ik.

Een opmerking van de auteur:

Wanneer "Hoe kun je" tranen in je ogen heeft gebracht tijdens het lezen, net zoals het dat bij mij deed toen ik het schreef, dan komt dat omdat het een samengesteld verhaal is dat opgaat voor miljoenen voormalig huisdiereigenaren die ieder jaar hun dieren in Amerikaanse en Canadese asielen hun dier brengen. Het is iedereen toegestaan dit essay te verspreiden voor niet commercieel gebruik, het moet voorzien zijn van de copyright notice. Gebruik het om mensen voor te lichten, op je website, in nieuwsbrieven, in asielen en dierenartspraktijken op het bulletinboard. Vertel het publiek dat de beslissing om een dier op te nemen in de familie een belangrijke beslissing is voor het leven, dat dieren liefde en goede zorg verdienen en dat het vinden van een nieuw tehuis indien nodig valt onder de eigen verantwoordelijkheid. Ieder dierentehuis kan hierover advies geven. Ieder leven is kostbaar. Mensen stop de moord en stimuleer adoptie!

 

Auteur: Jim Willis

"Dogs aren't our whole life, they make our lives whole"....Roger Caras

Homepage: http://communities.msn.nl/witteherder and http://www.kattenzorg-dordrecht.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deze site is voor het laatst bijgewerkt op 14 maart 2006